Dla chętnych darczyńców - dane do przelewu.

VIGO - Ortho Polska Sp. z o.o. al. Pasjonistów 15 91-140 Łódź
Nr konta: 58 1500 1038 1210 3006 7833 0000

Tytuł przelewu: Anioł Durlak

Dla osób wpłacających z zagranicy poniżej kody IBAN i SWIFT:
IBAN: PL58150010381210300678330000
SWIFT: KRDBPLPW

Aniele Stróżu ... co ze Stróży
czy to przypomnienie dobrze się przysłuży...?

Niczym nie zapowiadając, żadnym gestem, mimiką, nieco teatralnie, czy też ?operowo? wciągnąwszy niespodziewanie powietrza galon i jeszcze ciut na górkę w płuca a i okolice, (a robił to bardzo sugestywnie) jak by był konstrukcja kauczukoulepną, a kościec miał zdolności jak u węży ? czyli rozsuwać się w stawach.

Głosem pełnym testosteronu, tubalnym, mocnym jak z olbrzymiej rury ryknął niespodziewanie w stronę przechodzącego ?młodego?, będącego na trawersie*, który zmierzał w przeciwnym kierunku (na ?kursie równoległym*) z porcją pasztetu i margaryny niesionych na pajdkach chlebka do sali, rozmawiając równocześnie z drugim ?młodym? czyli też kotem.

- Tooooo dla Ciebie ? z naciskiem na pierwszą zgłoskę, a zabrzmiało jak początek arii operowej.

Można było by się doszukiwać tu, zbieżności z jakimś tekstem, hitem piosenkarskim, operowym, ale nie to jest istotne. Pasował do sytuacji i nie zapowiadał następnych strof. Można by rzec, że to był taki ?witz sytuacyjny?.

Nie, to nie był durnowaty małpi wrzask. To był mocny, głęboki głos tenorski, ale pogłębiony i zwielokrotniony ponadto niezabudowaną przestrzenią korytarza łączącego stołówkę z dolnym korytarzem i wejściem na schody prowadzące na kolejne piętra.

Kto jest z ?tych?, to wie, bo i zna ten korytarz, a Ci z roczników zbliżonych, znali również ten głos co nigdy nie był anielim treleniem, a lekko chropawy był albo zapowiedzią, albo już jak niszczące tchnienie trąb jerychońskich, czego na szczęście używał rzadko, bo jakkolwiek cegła internacka (niemiecka) z odzysku, ale zaprawa PRL-wska. Na piętrze powyżej była świetlica i telewizorownia.

Mniemam więc, że nie takim to głosem, anieli trelą w niebiosiach psalmy czy też inne kantyczkowate na cześć i chwałę Stwórcy, a w znudzeniu swym podczas mordęgi trwania w niebotycznej szczęśliwości, przed którą ani gdzie uciec, ani się schować, ani... tym bardziej po barłożyć.

Szczęście obligatoryjne i ogólnie obowiązujące i fertig, i genau.

Jedyne do czego mógłbym porównać ten głos to do tego jaki wydają ?Kumaki?.

Mocny, tubalny dominujący, a jeżeli rzecz się ma podczas mgły ? wszechogarniający.
Anioł zaś w swej posturze i mimice, oraz właśnie w mocy używanego głosu bardziej przypominał greckiego bożka Pana, a nie zgodnie z imienia wykładnią jako ?wietrzna istota?.

Zadziałało ... paraliżująco. Młodemu wyleciała z dłoni kolacja, na wykładzinę zwaną linoleum, ciętą w kwadraty 30 x 30 cm udających płytki i ... zaczął płakać.

Młody oczywiście zaczął ... a nie Linoleum.

Zadziałało i w druga stronę, bo Anioł zaskoczony skutkiem swojego ?wygłupu? zachował się nie standardowo, czyli miast wyśmiać ?kota? w ukontentowaniu, najpierw przystanął zmieszany i ... zaczął go pocieszać, następnie pomagać w zbieraniu upadłych ?fruktuałów?, a nawet jakoś tak nie poradnie pogłaskał po ramieniu.

Mógł wyśmiać, bo był w towarzystwie swojego alter ego ? Edka zwanego przez niektórych ?Kondonem?. Nieodłączna para, a ten ostatni znany był ze złośliwych, kąśliwych zaczepek o czym i czasami miały przekonać się również młode germanistki, takie jak "Ola" czy ?Ciasna Wandzia?.

Podobnie rzecz się miała na lekcjach u Stacha, ale to już inna kategoria. O ile z "dziewczynami" to były dialogi "bez (nomen-omen) jednej nogi" mniej lub bardziej udane czy skuteczne to u Stacha to były właśnie ?wrzuty?, które przez tego ostatniego były podbijane i dostawały nowego wymiaru.

Dobry wrzut jak dobra prowokacja i harmider gotowy, a lawina następnych pukań, kwakań i półsłówek zbierała swoje szczególne żniwo w teatrum z performerską rolą głównego aktora i mistrza czyli ?Stacha?.

Wydawać by się mogło, że to doskonały tandem do działań destrukcyjnych i jajcowatych. W sytuacji jaka się wytworzyła (na dolnym korytarzu), tenże "Kondon", również zachował się jakby nie zgodnie z własną naturą, skłonną do wyśmiewań i uprzykrzeń.

Nie dopingował do destrukcji, nie kpił, ale zaskoczony jakby cofnął się krok do tyłu, zgężył lekko, jakby zjeżył u karku tą niezamierzoną i szczególną sytuacją i ... nic, a przecież tam stało upłakane "kocisko".

Wyczekiwał, bez żadnej złośliwości. Nie szczypał, nie dogryzał co mu rzec można było przypisane i przynależne z tą jego uciążliwie ukształtowaną naturą. Pozwolił, by Anioł z tym dziwnym wyrazem zdziwienia i zmieszania na własnej twarzy, poklepawszy dobrotliwie ?młodego? po ramieniu pozwolił mu się pozbierać i oddalić.

Jeszcze z tym zdziwieniem na twarzy, (sprawca) lekko przechylony do przodu, z rozłożonymi rękami (a przecież i szelmostwo tam się czaiło, a tu jednak wycofane) przejechał w pół obrocie, w pół spojrzeniu wokół, wobec widowni, której nie było, więc tak jakoś na wpół bezradnie, szukając zrozumienia, że przecież nie zamierzał, by tak się stało.

Ruszyli i Oni sami w kierunku jadalni. Kondon na sztywnych nogach, a Anioł na miękkich. Czy tak było rzeczywiście z tym stanem ich ?nóg?. Nie wiem.

Tak sobie dzisiaj przy odtwarzaniu obrazów kreślę, bo to i pasuje do fizys obydwu.
Edek szczupły, ascetycznie skupiony, a Anioł, przysadzisty, nieco przy tuszy z wyrazem i urodą
Satyra ( oczywiście Satyra pięknego i młodego) a i sposób chodzenia i ruchy całego ciała jego były owalne i miękkie.

Nie jest wykluczonym, że byłem jedynym świadkiem tego zdarzenia, a pewnie jedynym, który te obrazy zachował, ale to i nie bez przyczyny. Sam byłem zaczarowany przebiegiem i niespodziewanymi woltami sytuacyjnymi, bo scenariusz który mi się naprędce rysował nie przystawał żadną miarą do realiów.

Ok. 15- 18 lat po ukończeniu szkoły, będąc na Dworcu Głównym - wrocławskim, trafiam na , no ... właśnie na Anioła.

To był taki czas, kiedy człowiek uwikłany we własne sprawy życiowe, oraz w nowych sytuacjach zawodowych oddalił się od przeszłości szkolnej i od mistyki zawodu, a jeżeli wziąć pod uwagę fakt, że podczas naszej ( wspólnej ) bytności na Toruńskiej 72, pewnie nie zamieniliśmy ani słowa to zachowanie Anioła była dla mnie szokiem. Ufność, serdeczność, szczerość, otwartość i gdyby spytano mnie czy to brat, to bym potwierdził, a co najmniej nie zaprzeczył.

Wewnętrznie wręcz się broniłem, by nie ulec tej metafizyce sytuacyjnej.

Mieszkam od czasów zakotwiczenia w rodzinę, w Wielkopolsce, gdzie pragmatyzm zachowań jest standardem, a moje egzaltacje wspomnieniowe i nawiązanie do czasów TŻŚ zawsze traktowane były jako podejrzane, lub jedynie z przyzwoleniem, a z mało skrytą ironią.

Koleżeństwo i to tak spontanicznie otwarte, i pytania z troską o kolegów, znajomych.
Byliśmy znowu w Szkole.
W naszej Szkole.
W naszym Gnieździe.
Nie utrwaliliśmy tego spotkania kontynuacją, próbą korespondencji pewnie m.in. ulegając złudzeniu, że oto, po praktykach i wakacjach znowu wrócimy na Brucknera 10.

Przy pisaniu tego tekstu uświadomiłem sobie również, że tego Anioła to ja mogłem mieć nieustannie 3 metry nad "głową" ( wiadomo "Aniele co ze Stróży, za opatrzności oko troskliwe, stróżąc służy ..." - nie znacie tej modlitwy? Dziwne!) i to przez cały okres lat 1970-74. Jego rocznik mieszkał nad moim.

... a więc

Aniele Stróżu co ze Stróży
jak Ty dzisiaj będziesz służył
skoroś dziś, jak ten Butrym Beznogi
z opisów trylogii...?

... teraz również z Trylogii TŻŚ-u!?, boś "ostał się" opisany

PS
* - użycie zwrotów "trawers i kurs równoległy", chyba nie muszę wyjaśniać?

Maciek 75b